Web 2.0 zowel het resultaat van ontwerp alsmede een reactie op ontwerp?

Nog steeds zoekende naar mechanismen in Web 2.0 concepten die kunnen bijdragen aan het leerproces in Communities of Practice, maar zo langzamerhand begint zich wel een beeld te vormen.

Ik ben inmiddels aardig door het boek van Wenger heen en mogelijke mechanismen beginnen vorm te krijgen. Maar toch: de relatie met het designframework (zie plaatje) voor leren blijft lastig. Kort gezegd beschrijft dit design framework dualiteiten die in leren in Communities of Practice altijd spelen. Bijvoorbeeld: er is altijd een mate van participatie van deelnemers vereist en tegelijkertijd moeten reificaties van artefacten (zoals documenten, tools, concepten, verhalen enz) eveneens gecreĆ«rd worden. Beide dienen als input voor het onderhandelen over betekenis, een van de centrale concepten in de theorie van Communities of Practice. Deze dualiteiten definieren een ‘ruimte’ van mogelijke benaderingen van ontwerp problemen, waarin een bepaald ontwerp is vormgegeven door de wijze waarop iedere dimensie wordt benaderd.

Design for Learning

In deze post zal ik iets dieper ingaan op de rood omkaderde dualiteit: designed en emergent. Wenger stelt in feite dat leren niet ontworpen kan worden, maar dat je slechts voor leren kan ontwerpen. Met andere woorden: leren kan slechts gefaciliteerd, ondersteund worden. Voor het merendeel bepaalt de wijze waarop de community zich ontwikkeld (emergent) de input voor continue onderhandeling over betekenis. Design is in die zin slechts ondergeschikt en de nadruk zal dus moeten liggen op het bieden van faciliteiten die communities of practice ondersteunen.De practice van een community, datgene wat er in een community plaatsvindt, is volgens Wenger een reactie op design. En reactie op design kan input vormen voor de onderhandeling over betekenis binnen de practice. Vergelijk dit met een stuk software, dan is software het resultaat van design. In deze context is resultaat een uitkomst en kan dus in feite niet die onderhandeling over betekenis triggeren.

Wenger vergelijkt dit met studenten die zich eerder focussen op een examen (resultaat, designed) dan op het onderwerp (reactie, emergent) , waarmee eigenlijk de traditioneel scheve verhouding tussen designed en emergent duidelijk wordt. Het is volgens Wenger dan ook juist niet de bedoeling het ‘zich ontwikkelende’ aspect van een community uit te bannen, maar om dit te omarmen en het om te vormen tot een kans voor de community.

Terugkoppelend naar Web 2.0 vraag ik mij af: Vormen Web 2.0 diensten, zoals Weblogs, Wikis en social bookmarking diensten nou niet alleen het resultaat van ontwerp (dus de reificatie van de dienst), maar triggeren zij niet tegelijkertijd de reactie van ontwerp (door het interactieve karakter, de participatie, het samenwerken enz)? Namelijk de diensten vereisen actieve participatie van gebruikers, waardoor zij als platform kunnen fungeren waar communities samen werken en waar dus onderhandeling over betekenis kan plaatsvinden. In die zin zouden Web 2.0 diensten zich dus kunnen onderscheiden van ‘traditionele diensten’ en kan dit een belangrijke input vormen voor mijn thesis…
Any further thoughts on this :-)?

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!