Home » blogpost

The Search en de Database of Intentions

Geplaatst 3 jaar, 11 maanden geleden (12697 keer gelezen, View Comments)
Trefwoorden: , , , , , ,

The SearchVorige week kwam groots in het nieuws dat AOL een enorme berg search data had gelekt. Niet lang daarna kwam ook de eerste web interface die de data doorzoekbaar maakte online en werd de eerste identiteit van een persoon op basis van zoekopdrachten herleid.

Dat AOL zijn data laat uitlekken is op zijn zachtst gezegd niet netjes, maar dat nu overal moord en brand wordt geschreeuwd vind ik persoonlijk ietwat overdreven. In een wereld waar iedere beweging, iedere zoekopdracht en iedere muisklik wordt bewaard zou zoiets toch niet als een verrassing moeten komen? Sterker nog: Zal dit niet langzamerhand realiteit worden en zal deze data niet steeds meer voor commerciële-, overheids- en / of persoonlijke doeleinden gaan worden ingezet?

Na dit verhaal ben ik met nog meer interesse aan het boek “The Search” van John Battelle begonnen. Dit boek gaat niet zozeer over Google, maar meer over de enorme potentiële waarde van miljoenen en miljoenen en miljoenen gebruikers, zoekopdrachten, -resultaten, kliks en gedragingen.

Battelle noemt deze enorme collectie ‘The Database of Intentions’. Naar eigen zeggen:

“The Database of Intentions is simply this: the aggregate results of every search ever entered, every result list ever tendered, and every path taken as a result… A massive clickstream database of desires, needs, wants, and preferences that can be discovered subpoenaed, archived, tracked, and exploited for all sorts of ends.”

Zo maar nog wat interessante opmerkingen uit het eerste hoofdstuk:

“Search is a catalyst in promising attempts at cracking one of mankind’s most intractable problems: the creation of artificial intelligence.”

“Nearly any question one might frame can be answered in one way or another by mining the implacable Database of Intentions that is building second by second across the Internet.”

En zo op het oog de meest centrale vraag uit het boek:

“What, in the end, might search tell us about ourselves and the global culture we are creating together online?”

En daarop volgend:

“Through companies like Google and the results they serve, an individual’s digital identity is immortalized and can be retrieved upon demand. For now, Google cofounder Sergey Brin has assured me, such demands are neither made nor met. But in the face of such (the power of thousands and thousands of potential clients) power, how long can they stand?”

Al met al een interessant en lezenswaardig boek volgens mij. Ik ben benieuwd (en misschien meer als ik het uit heb).

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!

(Mogelijk) gerelateerde berichten:

  • Long tail nog niet gestart. Eerst dit boek uit :)
    thesis lezen gaat ook prima :)
  • ik denk het hele verhaal. Trouwens nu in nieuw boek begonnen van Friedman, zag ook dat er op knowledgecafe.nl naar werd gerefereerd over de globalisering en hoe Westen daarin eigenlijk steeds verder wordt ingehaald door 3e wereld en Verre Oosten. Ik ben zeer benieuwd.... Long tail al gestart?
    # Verders alles goed met het nalezen van je thesis of nog steeds hoofdpijn#
  • ik denk het hele verhaal.
    # Verders alles goed met het nalezen van je thesis of nog steeds hoofdpijn#
  • Dat heb je snel gedaan :-).

    En wat betreft die aanknopingspunten. Laat daar je licht eens over schijnen? Op welk deel van het verhaal van Shapiro en consorten doel je dan precies?
  • Waar ik denk ik mensen veel banger voor moeten zijn dan het delen van je informatie, is dat de informatie die met je gedeeld wordt gekleurd is. Als Google informatie kan manipuleren, zodat verschillende mensen verschillende informatie krijgen dan heb je toch een redelijk totalitair instrument. Google is not evil ;).

    Het probleem is ook dat informatie blijft bestaan. Alles wat je zegt wordt wel ergens gecached en is terug te vinden. Afhankelijk van een technisch mechanisme (ala Google) wordt er een beeld van jou geschetst (wat uiteraard ver naast de waarheid kan zitten).

    Het boek is dan ook een interessante (vandaag in de trein uitgelezen) en geeft enkele mooie voorbeelden hiervan. Met name het verhaal over de PATRIOT act vond ik intrigerend, met een vaag motief kan de U.S. overheid 'persoonlijke' gegevens opvragen van search companies (zonder degene die het betreft te informeren).

    Maar leuk boek, ben nog grotendeels aan het vogelen hoe het in Shapiro's, Hall en Varians verhaal past. Ik zie zeker aankopingspunten.... Nu eerst maar eens werken ;). Stel je voor mijn baas gaat zoeken op Tim Hoogenboom en ziet een blogpost staan om 11:26 en weet dus dat ik onder werktijd 5 minuten geblogd heb...
  • @bolke,

    nee niet direct inderdaad. Het gaat meer om de waarde die een enorme 'database of intentions' herbergt en die op het moment nog niet wordt benut (of je dat nou wil of niet :)).

    Ben het eens met je hoor, dat een 'database of intentions' tegelijkertijd een groot voordeel als een groot gevaar kan zijn. Vandaar dat het ook interessant is om zo'n boek te lezen (dat overigens toch wel erg over Google gaat ook :)) .

    Maar ik ben met mijn opmerking geenszins een voorstander van het openlijk delen van informatie tussen bedrijven onderling. Maar misschien dat we wel veel meer potentieel nuttige dingen kunnen halen uit ons zoekgedrag... Ik ben inmiddels in hoofdstuk 7 beland en daarin wordt een interessante en volgens mij ook realistisch beeld geschetst van hoe search engines, die vooral gericht zijn op intent-based (relevante text-ads naast zoekresultaten bijvoorbeeld) marketing, kunnen worden gecombineerd met een meer traditionele, content-based (een simpele, weinig relevante banner op tweakers.net), manier van marketing.

    Het voorbeeld dat in dat hoofdstuk wordt gegeven is enerzijds eng: hoe zoek gedrag op Internet, en (in dit geval) je keuzes voor het opnemen van televisieprogramma's kunnen worden vertaald naar relevante, op intentie gebaseerde advertenties op televisie. Maar anderzijds is dit misschien ook wel weer een realistsiche toekomst. Wie zal het zeggen?
  • Jij bent lekker Martin. Je ziet het toch niet als gewoon hoop ik dat dat deze verschillende bedrijven met elkaar de (persoons)gegevens gaan delen?

    Dat een bedrijf/organisatie deze gegevens gebruikt voor eigen gebruik is - na toestemming - nog tot daaraan toe. Maar het delen met derde partijen?

    Dan kan jou huisarts net zo goed je DNA gegevens gaan delen met de verzekeringsmaatschappij. Google zou trouwens wel eens geintresseerd kunnen zijn de de gegevens die de psycholoog of psychiater heeft. Dat zou pas een database van intenties opleveren!
blog comments powered by Disqus