food voor een artikel?

Vanavond met goede vriend en oud studiegenoot Tim Hoogenboom zitten brainstormen over een mogelijk artikel dat we willen gaan schrijven. Dat blijkt in de praktijk weer eens niet zo makkelijk, maar lekker gegeten hebben we wel. In deze post een korte (enigzins ongestructureerd en ruwe :)) samenvatting van wat gedachten die bij ons opkwamen.

Web 2.0 en democratie
We hebben onder meer nagedacht over Web 2.0 en democratie en met name of Web 2.0 wel zo democratisch is als men vaak beweert. Web 2.0 biedt wel de vrijheid om te kiezen en te participeren (tot zover het volk regeert), maar ondersteunt feitelijk niet het principe dat alle autoriteit gebaseerd is op instemming van het volk.

In een democratie heeft iemand de keuze om te stemmen op de idealen van een partij waarna de partij vervolgens de belangen van de kiezers behartigt. Web 2.0 kent daarentegen niet zoiets als een belangenbehartiger en leidt in zoverre ook nooit tot een besluit of actie. Een discussie op een forum wordt bijvoorbeeld niet afgesloten met een actie, maar betreft een verzameling van meningen. Daarnaast wordt vaak pas achteraf de mening of instemming van de community gevraagd in Web 2.0 initiatieven. Dit is als aan de burger toestemming vragen nadat het rekeningrijden is ingevoerd.

Web 2.0 / connectivism en ontholling van kennis?
Leidt Web 2.0 en met name connectivism niet tot ontholling van kennis? Connectivism stelt eigenlijk dat het niet zozeer relevant is wát je weet, maar dat je weet hoe je op welk moment aan vereiste kennis kan komen. Dit betekent feitelijk dat je de actuele kennis niet paraat hoeft te hebben en je dus laat leiden door datgene wat je elders leest. Dit leidt logischerwijs al tot problemen op het moment dat je geen toegang hebt tot het medium.

Daarnaast is een resultante van Web 2.0 een enorme explosie van informatie waar je als individu door moet worstelen. Dit maakt dat je sneller koppen leest in plaats van inhoud. Berichten zijn vaak een afgeleide van een afgeleide van een afgeleide, waardoor het zeer moeilijk wordt om de bron (dus de feitelijke kennis) te achterhalen en waardoor de waarheid onderweg ook vertroebelt. Dit resulteert wellicht in het feit dat met minder en minder juiste kennis genoegen wordt genomen. Bovendien heb je vaak de neiging je te beperken tot de bronnen die je dagelijks raadpleegt, waardoor er sprake is van een groter wordende bounded rationality, omdat je je focust op steeds dezelfde bronnen…

Tegelijkertijd leidt social software wel weer tot het laagdrempelig ontdekken van nieuwe bronnen. Dus misschien is praten we niet zozeer over connectivism, maar is het juist een soort van stumbleuponism dat Web 2.0 interessant maakt? Je referentiekader wordt verbeed, waardoor je feitelijk steeds meer bewust onbekwaam wordt.

Social software of een isolement?
Is social software wel sociaal? Het feit dat je met mensen verbindt, is dat sociaal gedrag? Op linkedin heeft een relatie met een collega vandaag dezelfde betekenis als over tien jaar. In real life echter heeft deze relatie een totaal andere betekenis gekregen. Misschien zou social software zich dus veel meer moeten focussen op het onderhouden van de relatie (ookwel sociality)? Daarnaast leidt de overvloed aan informatie en de moeilijkheden om tot de bron van informatie te komen ertoe dat je vluchtiger bent en misschien ook langduriger bezig bent, waardoor je langer aan een medium verbonden bent (en dus in de praktijk minder sociaal gedrag vertoont?)

Overigens is het niet zo dat de eisen die je stelt aan het niveau van informatie dat je zelf wilt verkrijgen grotendeels wordt bepaald door je omgeving? Dat zou een graadmeter kunnen zijn in de mate waarin je je in de information overload laat meevoeren. Ik stel me bijvoorbeeld voor dat je als adviseur je advies (en dus de research die je daarvoor uitvoert) afstemt op de eisen van de gebruiker. Maw, je hebt voldoende informatie verzamelt (of kennis opgedaan zo je wilt) op het moment dat de ontvanger van die informatie tevreden is.

Social software en recruitment?
Nav onze discussie over linkedIn hebben we nog even nagedacht over de toepassing van social software voor recruitment, ook in het kader van een presentatie die ik binnenkort ga geven. Hoe kan recruitment eigenlijk social software toepassen? Wat moeten ze doen met de informatie die ze vinden? Wat als die positief of confronterend is? Is het een aanvulling op een offline profiel? Kan slechts de metadata worden gebruikt? Is een CV gebaseerd op feiten en een online profiel op gedrag? Moet recruitment zich richten op het vinden van de kandidaten met een juist profiel? En hoe stellen ze een “juist profiel” samen op basis van iemand’s online identiteit?

Conclusie
Al met al hadden we genoeg stof tot nadenken. In deze post staan zomaar wat gedachtenspinsels op een rij, die overigens geenzins goed of volledig hoeven te zijn. Maar misschien ontwikkelt het zich ooit nog eens tot een volwaardig artikel…

Keep you posted.

If you enjoyed this post, make sure you subscribe to my RSS feed!